dinsdag 24 december 2013

Fijne kerstdagen en een geweldig 2014 gewenst!


Namens Hypo Focus Paardenfotografie wens ik je fijne Kerstdagen een een geweldig 2014!





Femke Puijman
Hypo Focus Paardenfotografie
http://www.hypofocus.com





donderdag 12 december 2013

Scherptediepte: wazige of scherpe achtergrond?

Scherptediepte is een begrip waar iedereen tijdens het fotograferen mee te maken krijgt. Maar waar veel mensen moeite mee hebben om precies te begrijpen wat het is, wat het doet en hoe je de camera kunt instellen om het effect te krijgen waar je naar op zoek bent.

In deze blogpost zal ik wat meer uitleggen over scherptediepte, de effecten ervan en hoe je zelf het gewenste effect kunt krijgen op je foto's.

Wat is scherptediepte?
Scherptediepte is niets anders dan een term om te vertellen of de voor- en achtergrond scherp of wazig zijn in de foto. De diepte (hoe ver in de foto) de scherpte ligt.

Ligt de scherpte alleen op het onderwerp?
Dan zijn de voorgrond (die vaak wordt vergeten) en de achtergrond wazig.
En dan spreek je van een kleine scherptediepte. Want de scherpte is maar een paar centimeters diep vanaf het onderwerp waarop scherpgesteld is.

Ligt de scherpte niet alleen op het onderwerp, maar ook verder in de foto?
Dan zijn de voorgrond en achtergrond scherp(er).
Dan spreek je van een grote scherptediepte. Want de scherpte is heel diep. Soms wel enkele meters!

Hieronder zie je een paar voorbeelden.
Een paard close-up, waarbij de achtergrond wazig tot uiteindelijk scherp is afgebeeld:

De achtergrond is erg wazig | Een diafragma van f2.8

De achtergrond is redelijk wazig | Een diafragma van f10

De achtergrond is redelijk scherp | Een diafragma van f22


Diafragma
Zoals je op de foto's hierboven hebt kunnen zien, staan er diafragma getallen achter iedere foto.
Het diafragma is namelijk verantwoordelijk voor de hoeveelheid scherptediepte van een foto.

De redelijk ingewikkelde, natuurkundige verklaring zal ik je besparen. Het heeft namelijk te maken met de hoek waarop het beeld de sensor van je camera raakt.

Wat je wel moet weten, is wanneer je een wazige achtergrond (bokeh) en wanneer je een scherpe achtergrond krijgt.

Het diafragma is geplaatst in het objectief (lens) van de camera.
Vroeger zat er op ieder objectief een draai ring waarmee je zelf het diafragma handmatig moest instellen.
Tegenwoordig gebeurd dat vanuit de camera, die digitaal aan de lens doorgeeft op welke waarde jij wil fotograferen.

Het diafragma is te vergelijken met de pupil in je oog.
Als je pupil groot is, staat hij ver open en komt er  veel licht naar binnen. Is je pupil klein, dan komt er veel minder licht naar binnen.
Het diafragma is dus niet alleen verantwoordelijk voor de scherptediepte, maar ook voor hoeveel licht er tegelijkertijd naar binnen stroomt in je camera.

Verschillende diafragma openingen
Het diafragma is één van de manieren om de hoeveelheid licht die op de sensor valt te bepalen. De ISO waarde en de sluitertijd bepalen ook hoe licht of donker je foto uiteindelijk zal worden.
Een goede balans tussen diafragma, iso en sluitertijd, zal zorgen voor een correct belichte foto. Niet te licht en niet te donker.

Dat is wat je camera doet als je op een automatische stand of programma (sport, portret, landschap, etc.) werkt.
Hij kiest dan zelf de ISO waarde, de sluitertijd en het bijpassende diafragma. En jij bent eigenlijk alle controle kwijt.

Wil je zelf weer de touwtjes in handen krijgen?
Kies dan voor één van de handmatige programma's. Dat zijn de M (Manual/handmatig), A (of Av, diafragma voorkeuze) en S (of Tv, sluitertijd voorkeuze) functies.

Met de A (Av) functie, kun je zelf het diafragma kiezen en moet je zelf de ISO waarde instellen.
De camera kiest daar dan vervolgens een sluitertijd bij die zorgt voor een correct belichte foto.

De volledige uitleg voor het instellen van je camera, kun je ook vinden in de gebruiksaanwijzing van je camera. En in mijn boek "Paardenfotografie".


Praktijk
We pakken het figuur van het diafragma er nog een keer bij.

Diafragma
Je ziet dat een klein getal (zoals f2.8) bij een grote opening hoort en een groot getal (bijvoorbeeld f16) bij een kleine opening.

  • Als het diafragma ver open staat (dus een klein getal), zal je achtergrond wazig worden. 
  • Is het diafragma verder gesloten, dan krijg je juist een scherpere achtergrond.
Een objectief van bijvoorbeeld 70-300mm f5.6-6.3 kan dus niet heel erg ver open.
Kijk maar eens in het plaatje, bij f5.6. De achtergrond kan met zo'n objectief dus niet zomaar heel wazig worden.
Wil je een erg zachte/wazige achtergrond in je foto, dan heb je al snel een objectief nodig met een lichtsterkte van f2.8.

Perspectief
Ook het perspectief in de foto speelt een belangrijke rol. 
Hoe verder je onderwerp van de achtergrond af staat, hoe meer diepte er in je foto zit. En hoe gemakkelijker de achtergrond wazig zal worden.
Om die reden zal een close-up van een oog (zie de eerste voorbeelden in deze blog post) ook gemakkelijker een kleine scherptediepte krijgen dan een foto op stand, zoals in de afbeelding hieronder.

Paard op stand, vlakbij een bosje. De achtergrond blijft scherp.

Portret van hetzelfde paard bij hetzelfde bosje op dezelfde afstand. Achtergrond wordt waziger vanwege de close-up.

Zet het paard dus wat verder van de achtergrond af, om een wazige achtergrond te maken op de foto.
Een makkelijke regel om dat te onthouden is:

"De afstand tussen het paard en de achtergrond is groter dan de afstand tussen het paard en de fotograaf."
Zorg dus dat het paard verder van de achtergrond af staat, dan dat hij van jou af staat. Jij mag als fotograaf dus relatief dicht bij het paard blijven staan.

Lengte van het objectief: groothoek of telelens

Niet alleen het perspectief, maar ook de lengte van je objectief is belangrijk als je een foto met een wazige achtergrond wil maken.

Mensen ervaren het als moeilijk om met een groothoek objectief (bijv. 24mm) een wazige achtergrond te krijgen. Terwijl ze het met een tele objectief (bijv. 200mm) relatief eenvoudig vinden.

In principe kun je met een groothoek objectief een zelfde hoeveelheid scherpte diepte krijgen als met een tele objectief.
Maar wat mensen vaak vergeten, is dat je beide objectieven vaak heel anders te werk gaat, omdat de afstanden compleet anders zijn.

Een groothoek objectief geeft je een brede kijkhoek. Dat wil zeggen, dat je veel tegelijk kunt zien op de foto. Ideaal voor landschappen! Wil je een paard op de foto zetten met een groothoek objectief, dan moet je erg dichtbij het paard gaan staan om dezelfde uitsnede te krijgen die je normaal zou maken met een tele objectief, waarbij je een paar meter van het paard af moet staan.

Dat verschil in diepte, zorgt ervoor dat het met een groothoeklens lijkt, alsof het moeilijk is om een wazige achtergrond te krijgen. En in de praktijk; met paardenfotografie, is dat dus ook zo.
Want we willen het paard z'n hoofd er mooi op zetten. Niet de hele bak, met een klein paardje ergens in het midden.

Kijk maar eens naar de foto's hieronder:


Groothoek: 24mm met f4 diafragma.
Fotograaf staat heel dicht bij het paard.

Lichte telelens: 75mm met f4 diafragma.
Paard staat op dezelfde plaats. Fotograaf staat een paar meter verder naar achteren om dezelfde uitsnede te kunnen maken.

Telelens: 200mm met f4 diafragma.
Paard staat nog steeds op dezelfde plaats. Fotograaf is veel verder naar achteren gelopen.


Door de verschillende brandpuntsafstanden (24, 75 en 200mm) staat niet alleen de fotograaf steeds verder weg, en wordt de achtergrond steeds waziger. Maar je zit ook duidelijk dat er maar een steeds kleiner gedeelte van de achtergrond op de foto staat.

Met een groothoeklens heb je dus een flinke rij struiken op de achtergrond nodig, om beeldvullend groen in de achtergrond te krijgen op de uiteindelijke foto. Met een telelens heb je aan 1 boompje al meer dan genoeg.


Conclusie:
Wil je gemakkelijk een wazige achtergrond?

  • Gebruik een tele objectief van 200mm.
  • Zet je diafragma zo ver mogelijk open (=lage waarde, zoals f2.8)
  • Zorg dat het paard ver van de achtergrond af staat, maar wel zo dichtbij dat je nog een mooie gevulde bos groen op de achtergrond hebt staan.




Wil je meer leren over paardenfotografie?
Bestel dan het Paardenfotografieboek:
http://hypofocus.com/shop.html


donderdag 5 december 2013

Mijn camera's


De meeste fotografie liefhebbers zullen zich hun allereerste camera nog goed kunnen herinneren.
Dit is mijn eigen verhaal... over mijn start in de fotografie en de camera's die ik gedurende de jaren heb gebruikt.

Zo begon het...
Mijn opa is zijn hele leven enthousiast fotografie liefhebber geweest. Zo lang ik me kan herinneren, ging de camera altijd met opa mee op pad. Naar de dierentuin, vliegtuigjes kijken, paddenstoelen fotograferen in het bos. Waar opa was, was zijn camera.
Destijds hebben mijn ouders die gewoonte ook van hem overgenomen. Niet zo enthousiast als opa, maar de camera was wel een vast onderdeel van onze reistas als we een dagje weg gingen.

De eerste camera die ik mij nog kan herinneren, was de Nikon EM van mijn ouders. Ze kochten deze camera begin jaren tachtig. En ik ben er vrij zeker van, dat mijn vader ook met deze camera mijn geboorte in 1983 heeft vastgelegd.



Toen ik (en de camera dus ook) een jaar of 10 was, mocht ik voor het eerst zelf wat foto's maken. Want ik vond het natuurlijk allemaal erg interessant en ik wilde ook fotograferen als we op vakantie waren.
Maar... Niet meer dan 5 foto's, anders was het rolletje te snel vol. Ja, in die tijd werkten we nog met fotorolletjes van 24 of 36 foto's. Die je dan naar de fotograaf moest brengen om te laten ontwikkelen en afdrukken.
Tijdens een typische vakantie gingen er vlot 3 rolletjes doorheen. Voor in het foto album natuurlijk.

Nikon EM - Analoge Spiegelreflex camera




 Het was geen eenvoudige opgave, om met deze analoge camera te fotograferen als jong kind. Je had destijds niet de luxe van de geavanceerde lichtmeet systemen die we nu hebben. En ook niet de eenvoud van een digitaal schermpje waarop je de foto direct kan bekijken.

Foto's maken... Wachten tot je zakgeld binnen komt... Foto's naar de fotograaf brengen... Een paar dagen wachten. En dan vol ongeduld op je fiets naar het centrum om het ontwikkelde rolletje ophalen en het resultaat te bekijken.

Mijn eerste eigen camera!
Mijn enthousiasme voor fotografie bleef niet onopgemerkt. Ik gebruikte de camera van mijn ouders vaker dan zij zelf. Het werd tijd voor een eigen camera.
Toen ik 12 werd, kwam mijn opa op visite en bracht hij me het mooiste cadeau dat ik me kon voorstellen: ik mocht zelf een camera uitkiezen uit zijn verzameling.
Het werd de Canon T70 analoge spiegelreflex camera.

Wow, mijn eerste eigen camera!
Maar ja.. Wat moet je met een camera, zonder objectief?
Dát was de verrassing die mijn ouders voor me hadden. Ze namen me mee naar de plaatselijke fotograaf en daar mocht ik een objectief uitkiezen voor de camera.
Het werd een Cosina 70-210mm objectief met schuifzoom. Zo kun je scherpstellen en zoomen tegelijk! Want scherpstellen moest nog met de hand. En je hebt geen 2 handen tegelijk vrij om te focussen en te zoomen. Zo kon ik bewegende onderwerpen toch volgen, scherpstellen en tegelijk mooi in beeld kaderen.

Canon T70 - Analoge Spiegelreflex  camera
Deze camera was me dierbaar... Ik gaf mijn zakgeld uit aan rolletjes en het ontwikkelen ervan als ik ze eenmaal volgeschoten had. En dat vol schieten ging vaak sneller dan de komst van het nieuwe zakgeld, tot mijn frustratie.

Foto instellingen noteerde ik in een schriftje. Zo kon ik zien welke instellingen ik had gebruikt, als de foto's van het ontwikkelen terug kwamen. En kon ik van eventuele fouten leren.


Hij ligt nog steeds in de kast, mijn oude Canon T70. Hij werkt helaas niet meer na al die jaren trouwe dienst. Maar hij heeft een speciaal plekje in de kast.


De komst van het digitale tijdperk...
Mijn camera ging altijd met me mee. Mee naar het bos. Mee naar de paarden. Mee naar paarden van vriendinnen. Mee naar wedstrijden en evenementen.

Ik heb heel bewust leren fotograferen in die periode.
Iedere foto die je maakte met een analoge camera en een fotorolletje, kostte natuurlijk geld.
Ieder rolletje van 24 of 36 foto's moest ontwikkeld en afgedrukt worden. En die kosten liepen flink op.

Dus bij mijn rolletje, probeerde ik van de 24 foto's die ik kon maken, ook echt 24 goede foto's te maken. Had het paard zijn oren niet naar voren en stond hij niet precies zoals ik 'm wilde hebben? Dan maakte ik dus geen foto.
De mentaliteit van "klikken en we zien wel" die je tegenwoordig bij veel eigenaren van digitale camera's ziet, was toen nog absoluut niet voor te stellen.

De eerste digitale camera's kwamen op de markt en rond 2004 kwamen ook steeds meer betaalbare digitale camera's op de markt. Na de wat duurdere D100, werd de Nikon D70 uitgebracht voor een vriendelijke prijs.

Mijn ouders vonden dat een verstandige investering in de toekomst; ze hielpen me met het financieren van de camera. En in mei 2004 kwam ik dolgelukkig thuis met mijn eerste digitale spiegelreflex camera!

Nikon D70 - Digitale Spiegelreflex camera
Die opmerking van mijn ouders bleek terecht; ik ging steeds meer fotograferen. Niet alleen mijn eigen paarden, maar ook de paarden van vrienden, kennissen, vage kennissen en uiteindelijk ook volledige onbekenden.
Ik nam fotografie opdrachten aan van mensen die ook mooie foto's van hun paard wilde hebben.
En zo ontstond Hypo Focus Paardenfotografie als bijbaantje naast mijn HBO opleiding.

Magazines
Eind 2004 fotografeerde ik voor een Appaloosa sportdag. Het toeval wilde, dat één van de juryleden op die wedstrijd ook redactrice was van een bekend paardenblad.
En enkele maanden later ontving ik het berichtje, of ik wat foto's had van Friese paarden voor een nieuw blad: Amazone Magazine.


Cover Amazone Magazine
Daarna volgde vele opdrachten. Voor Amazone, maar ook voor andere paarden zoals Hoefslag, Bit, de Paardenkrant, Phryso, Mensport. En ik maakte foto's voor de advertenties van Subli Paardenvoeders.

Ondertussen bleef ik veel paarden fotograferen. Zowel in opdracht als vrij werk, om mijn archief aan te vullen met mooie paardenfoto's die ik later als stock kon verkopen.

Analoog niet uit het oog
Mijn oude analoge Canon T70 had ondertussen wat technische problemen en bleek niet meer gerepareerd te kunnen worden.
Omdat ik toch graag nog eens analoog wilde fotograferen, heb ik marktplaats afgespeurd naar een mooie analoge spiegelreflex camera. Mijn oog viel op de Nikon F80. Dit was een Amerikaanse import; waar hij N80 heet.


Nikon F80 - Analoge Spiegelreflex camera
Uiteindelijk heb ik deze camera niet erg veel meer gebruikt.
Digitaal fotograferen was sneller, makkelijker en vooral veel goedkoper.
Maar de Nikon F80 bleef toch mee gaan in de tas, als back-up camera.

Een flinke stap vooruit
Begin 2006 besloot ik dat mijn Nikon D70 aan vervanging toe was. Er waren nieuwe technieken; meer megapixels, snellere en betere autofocus, betere prestaties bij hoge ISO waardes... Kortom: tijd voor een andere camera.
Dat werd de Nikon D200. En wát een verschil!

Veel sneller, mooiere beeldkwaliteit en een veel groter LCD scherm op de achterzijde om foto's op terug te bekijken. Een flinke stap voorwaarts dus.

Nikon D200 - Digitale Spiegelreflex camera
Maar de techniek bleef met sprongen vooruit gaan. En ik ontwikkelde mijn technieken ondertussen ook snel, waardoor ik toch weer aan de grenzen van mijn camera aan liep.
Na 2 jaar gebruik, verving ik mijn D200 in 2008 door de Nikon D300.

Een camera die vergelijkbaar was qua type (opvolger van de D200). Maar ook tussen deze twee camera's was gelijk een gigantisch verschil te merken.
Een nog beter autofocus systeem, met maar liefst 51 scherpstelpunten. Snellere autofocus. Nog betere prestaties op hoge ISO waardes. En een hogere resolutie.

Dit was mijn nieuwe maatje. Ik kon lezen en schrijven (uhm... fotograferen) met die camera. Wat een fantastisch apparaat!
Nikon D300 - Digitale Spiegelreflex camera
Moeilijke keuze
Maar uiteindelijk raakt nieuw speelgoed ook oud en versleten.
In de hoop dat er een opvolger zou komen (net als destijds de D100 door een D200 en later door de D300 opgevolgd werd), wachtte ik tot Nikon de D400 zou aankondigen.
Want dit type camera beviel me goed!

Helaas is die Nikon D400 er nooit gekomen.
Er kwam een D7000 (later zelfs ook de D7100) en een D600. Die me beiden niet echt in de smaak vielen.
De D7000 was duidelijk voor de enthousiaste hobbyist gemaakt, maar miste bijvoorbeeld de 51 scherpstelpunten en had ook geen PC Sync poort om studio flitsers mee aan te kunnen sturen.
Iets dat ik wel nodig had, nu ik sinds 2009 ook een eigen fotostudio had.

De Nikon D600 was een fullframe camera. Maar ook een "uitgeklede" versie. En ook slechts 39 ipv mijn vertrouwde 51 scherpstelpunten.

Beide "nieuwe" modellen voelden voor mij dus als een stap achteruit in plaats van een stap vooruit.
Een andere optie was de Nikon D700. Maar die is bijna gelijktijdig met mijn oude D300 op de markt gekomen en kon dus ook niet echt een grote stap vooruit bieden.

Een alternatief voor de D300 is er dus nooit gekomen.
En het paradepaardje van Nikon; de D3 en D3x waren zo duur, dat ze niet aantrekkelijk waren. Zeker voor de specificaties, die ik niet allemaal nodig had.

Wat doe je dan?
Nog maar even door fotograferen met de oude, vertrouwde D300.

Een goede belissing
In september 2012 kwam er nog steeds geen schot in de zoektocht naar een alternatief voor mijn Nikon D300. De D400, waar inmiddels op internet veel speculatie over is geweest, kwam er niet.
Misschien dat het iets te maken heeft gehad met de overstromingen in de fabrieken van Nikon, in die periode. We zullen het nooit weten.

De D300 was inmiddels 4,5 jaar oud. En ik wilde wat anders. Iets snellers. Een beest. Een monster!
Op dat moment kwam Nikon met de aankondiging van de Nikon D800.

De naam zou suggereren dat het een opvolger van de D700 zou zijn. Maar de specificaties tonen een compleet andere camera.
Een monster! Met een schokkend hoge resolutie: 36 megapixels! Mijn vertrouwde 51 scherpstelpunten. Een razendsnelle autofocus en een beeldkwaliteit en dynamisch bereik om "U" tegen te zeggen.

Tja, het was geen D400... En hij was ook wel wat duurder dan de D300 destijds.
Maar hij voldeed verder aan mijn eisen en wensen. Dus, waarom niet?

Nikon D800 - Digitale Spiegelreflex camera, fullframe

Met de aankoop van de Nikon D800 in september 2012 was mijn overstap naar een fullframe digitale spiegelreflex camera een feit.

Het was even wennen...
Mijn D300 was een DX camera met cropfactor (niet fullframe). Waardoor mijn 70-200mm objectief eigenlijk aanvoelde alsof het een 105-300mm lens was.
Met de Fullframe (FX) D800 kwam ik dat bereik dus direct te kort. Maar dat maakt hij direct weer goed met de enorme resolutie.

Met 36 megapixels heb je namelijk nogal wat  vrijheid om te snijden!
Als je zou willen, kun je van een standfoto van een heel paard, nog een close-up van het oog maken en die op groot formaat in goede kwaliteit afdrukken.
Horizontale foto's kun je zonder problemen verticaal uitsnijden, waarna je nog 4912 pixels in hoogte over hebt aan de langste zijde! Meer dan genoeg voor een magazine cover.

Maar met voordelen komen ook nadelen.
De camera is namelijk erg gevoelig voor beweging. Beweging van het onderwerp en beweging door de fotograaf.
"Vroeger" kon ik met mijn Nikon D300 gemakkelijk op 1/200e een portretje bevriezen. Daar heb ik nu bijna 1/1.000e voor nodig!
Gelukkig laten de ruisvrije beelden op hoge ISO waarden dat toe met deze camera. Maar het is wel iets waar je echt aan moet wennen.

Nog een ander probleem; de belachelijk grote bestanden die de camera uitspuugt.
1 Foto in .jpg komt gemakkelijk aan 18MB.
1 Foto in RAW loopt al snel op tot zo'n 80MB! Ja... voor 1 foto!

Dat betekend dus nieuwe geheugenkaartjes. Maar daar stopt het niet.
Want de harde schijf op de computer liep hard vol na een paar reportages. Dus een nieuwe harde schijf met meer opslag capaciteit was noodzakelijk.
Fotobewerking? Maak een paar stappen in je RAW bestand in een bewerkprogramma, en je computer loopt er op vast, ondanks 8GB geheugen.
Dus er moest ook een nieuwe computer komen om met de bestanden om te gaan, zonder te crashen.

Ja, die D800 had een hoop verborgen kosten met z'n 36 megapixels.
Maar wát een camera!
Niet perse ideaal voor sportfotografie, velen zullen hem ook te traag vinden met 4 foto's per seconde.
Ik time de foto's liever zelf, dus de burstfunctie is voor mij niet nodig. En dus heb ik daar ook geen last van.
Maar zet hem aan het werk in de studio en je hebt het gevoel dat je met een superdeluxe middenformaat camera aan het werk bent.

Heb ik spijt van mijn aankoop?
Zeker niet! De Nikon D800 is de beste en fijnste camera die ik tot nu toe in m'n handen heb mogen houden. En ik hoop dat ik deze camera de komende jaren nog veel kan gebruiken.

Oh... en Nikon... Zorg dat je een opvolger maakt. Dit model is een topper!
Kom maar op met die D900 over een jaar of 3.













zondag 1 december 2013

Fotoshoot met paard op een industrieterrein!

Het stond al enige tijd op mijn verlanglijstje:
Een prachtige Haflinger fotograferen met herfstkleuren op de achtergrond.

Maar dat bleek in de praktijk wat minder gemakkelijk uit te pakken dan ik had gehoopt.
Probeer eerst natuurlijk maar eens het geschikte paard te vinden. De meeste haflingers zitten in december al behoorlijk in de wintervacht.
Nou is zo'n pluizenbol uiteraard erg schattig om te zien, maar chique is het niet.

Na een zoektocht voor het juiste paard kwam ik uit bij Axel, van Jaleesa. Een knappe haflinger met een zeer sprekend en fijn hoofd.

Jaleesa wist een parkje te vinden, waar we zouden kunnen fotograferen.
Op de dag zelf bleek helaas dat de weergoden ons niet gunstig gezind waren; een duistere lucht, waar nog net geen regen uit kwam vallen. En de dag ervoor had het flink gewaaid, waardoor er nu geen blad meer aan de struiken in het park zat.

Nadat we het hele park door gelopen waren, kwamen we terecht op een fietspad richting een industrie terrein. Daar viel mijn oog direct op een fel gekleurde Japanse Esdoorn, die zijn kleurenpracht volop liet zien in geel, oranje en rood tinten.

Soms kom je op ongebruikelijke locaties terecht.

Je hebt niet altijd een hele rij struiken nodig. 1 Klein boompje kan al voldoende zijn.

De locatie was gevonden! Geen parkje, maar een industrie terrein.
Voor alles is er een eerste keer. Dit was mijn eerste paardenreportage tussen de bedrijfshallen in.

Halverwege de fotoshoot besloot Axel dat het tijd was om naar huis te gaan. Hij knikte voorzichtig zijn hoofd omhoog en de hengstenketting brak!
Ook dat had ik nog niet eerder meegemaakt...
Axel rende vervolgens vrolijk richting huis, tot hij aan kwam bij een weilandje met Shetland pony's, waar hij even bij bleef staan om over koetjes en kalfjes te praten (of over merries en veulentjes.. in paardentaal). Gelukkig had Jaleesa hem daar weer snel te pakken en konden we (met mijn eigen hengstenketting, die ik als reserve altijd bij me heb) verder gaan met de reportage.


Haflinger Axel
Haflinger Axel | © 2013 Hypo Focus Paardenfotografie

Haflinger Axel | © 2013 Hypo Focus Paardenfotografie

Jaleesa schrijft over de reportage:

"Ik heb echt een super ochtend gehad, en wat een prachtige foto's!"